Jak to się robi

Pomoc psychologiczna i psychoterapia, której udzielam opiera się na ericksonowskim podejściu do pracy nad zmianą. Charakterystyczne dla tego podejścia są między innymi: orientacja na cele klienta, poszukiwanie rozwiązań dla zgłaszanego problemu, oczekiwanie że terapia ma pomóc w osiągnięciu zmian w realnym życiu. Mimo, że przywykło się myśleć, że psychoterapia trwa długo i w gabinecie, to metoda ericksonowska zakłada, że terapia głównie dzieje się w życiu człowieka. Psycholog i spotkania z nim w gabinecie służą raczej moderowaniu i wprowadzaniu zmian w życiu codziennym niż osiąganiu zmiany w osobowości. Zakładamy, że każda osoba jest unikalna i posiada zasoby, możliwości, w sensie zgromadzonych doświadczeń życiowych. W oparciu o te doświadczenia w procesie terapii może zostać zbudowany dalszy pozytywny scenariusz życiowy. Zasobami mogą być doświadczenia, cechy zarówno pozytywne jak i inne także powszechnie uznawane za negatywne. To głównie przyszłość a nie przeszłość wyznacza kierunek procesu prowadzonego w podejściu ericksonowskim. Teraźniejszość zaś jest miejscem w którym przyszłość jest budowana. W zasadzie każda psychoterapia i praca ericksonowska jest „szyta na miarę”, unika się tu sztywnych ram i zasad dla jej prowadzenia. W tym sensie podejście ericksonowskie zwane jest także strategicznym. Wśród najczęściej stosowanych oddziaływań w procesie zmiany należy wymienić: sugerowanie zadań do realizacji między spotkaniami, używanie metafor, anegdot, przypowieści i bajek oraz wykorzystywanie transu. Zdaniem Ericksona zjawiska transowe są nieodłączną częścią naszego życia i występują na co dzień a nie wyłącznie w gabinecie, przykładem może tu być stan zakochania. Zadaniem terapeuty jest ożywić w kliencie twórcze siły. Oczekuje się, że praca nad zmianą rozpocznie się już od pierwszego spotkania i będzie trwać tak krótko, jak to jest możliwe. Terapeuta ericksonowski jest aktywny i kreatywny, unika postawy biernej charakteryzującej się milczeniem i wycofaniem.

Jak kreatywność działa w psychoterapii